پایان ۱۶ ماه غربت در دشت هویزه؛ بهار آزادی و تفحص سرخ
در ۱۶ دی‌ماه ۱۳۵۹، پس از عقب‌نشینی یگان‌های زرهی در عملیات نصر، بیش از صد تن از پاسداران، دانشجویان پیرو خط امام و رزمندگان جهاد سازندگی در دشت هویزه تا آخرین گلوله جنگیدند و در محاصره تانک‌های دشمن به شهادت رسیدند. مزدوران بعثی با قساوت تمام، پیکرهای مطهر این شهدا را با شنی تانک‌ها زیر خاک مدفون کردند و منطقه به مدت ۱۶ ماه در اشغال دشمن باقی ماند.
نکتهآزادسازی هویزه در عملیات بیت‌المقدس
در اردیبهشت‌ماه ۱۳۶۱ و در نخستین مرحله از عملیات پیروزمند بیت‌المقدس (که به آزادسازی خرمشهر انجامید)، رزمندگان اسلام دشت هویزه را از لوث وجود اشغالگران پاکسازی کردند. بلافاصله پس از آزادسازی، گروهی از همرزمان و اعضای خانواده شهدا به همراه برادر شهید علم‌الهدی (سید حمید) عازم منطقه تفحص شدند.
استناد: مرکز اسناد کمیته جستجوی مفقودین ستاد کل نیروهای مسلح
نحوه شناسایی پیکر شهید سید حسین علم‌الهدی
در میان بیابان سوخته و تانک‌های منهدم‌شده، نقطه‌ای که آخرین مقاومت حسین و یارانش در آن رخ داده بود بر اساس خاطرات بازماندگان شناسایی شد. با کنار زدن لایه‌های خاک، پیکرهای مطهری کشف شد که پس از ماه‌ها همچنان لباس‌های سپاه و سربندهای یا ثارالله بر تن داشتند.
پیکر مطهر فرمانده سپاه هویزه، شهید سید حسین علم‌الهدی، از دو نشانه غیرقابل انکار شناسایی گردید: نخست، لوله سوخته یک قبضه آرپی‌جی که زیر بازوان او قرار داشت؛ و دوم، قرآن جیبی کوچک و نیم‌سوخته‌ای در جیب پیراهن نظامی‌اش که دست‌خط اهدایی حضرت امام خمینی (ره) در صفحه نخست آن همچنان خوانا و درخشان بود.
««وقتی خاک را کنار زدیم، قرآن جیبی را دیدم. همان قرآنی بود که امام با دست‌خط خود به حسین هدیه داده بودند. خاک پاک هویزه پیکر حسین را در آغوش کشیده بود؛ انگار که همین دیشب به خواب رفته باشد...»»
سید حمید علم‌الهدی
روایت تفحص اردیبهشت ۱۳۶۱
طبق وصیت خود شهید و با موافقت خانواده‌ها، تصمیم گرفته شد که شهدای هویزه به اهواز منتقل نشوند، بلکه در همان نقطه‌ای که خونشان بر خاک ریخته بود به خاک سپرده شوند؛ نقطه‌ای که امروز زیارتگاه فیروزه‌ای هویزه نام دارد.