شجاعت کم‌نظیر یک بانوی مؤمنه در اوج اختناق رژیم پهلوی
در آبان‌ماه سال ۱۳۴۳، پس از سخنرانی تاریخی حضرت امام خمینی (ره) علیه قانون ننگین کاپیتولاسیون و مصونیت مستشاران آمریکایی، رژیم ستم‌شاهی شبانه به بیت امام در قم یورش برده و ایشان را به کشور ترکیه تبعید نمود. در شرایطی که سایه وحشت و خفقان سنگین ساواک بر سراسر کشور گسترده بود و بسیاری جرئت لب گشودن نداشتند، حاجیه خانم «سیده بتول جزایری»، همسر مرحوم آیت‌الله سید مرتضی علم‌الهدی و مادر شهید حسین علم‌الهدی، اقدامی جسورانه و ماندگار رقم زد.
نکتهسند محرمانه ساواک اهواز
«به تاریخ ۱۳۴۳/۸/۱۸ — از اهواز به تهران: بانو بتول جزایری عیال مرحوم علم‌الهدی تلگرافی مستقیماً به کاخ مرمر مخابره نموده و در آن ضمن انتقاد شدید از بازداشت و تبعید آیت‌الله خمینی، استخلاص فوری ایشان را مطالبه کرده است. نامبرده تحت مراقبت غیرمحسوس قرار گرفت.»
استناد: آرشیو مرکز بررسی اسناد تاریخی ساواک — پرونده خاندان علم‌الهدی
متن اعتراضی تلگراف و پیامدهای آن
حاجیه خانم جزایری در متن تلگراف با بیانی صریح و با استناد به مبانی دین مبین اسلام، به شخص محمدرضا پهلوی هشدار داد که تعرض به مرجعیت شیعه و فرزند رسول‌الله، سرانجامی جز تباهی و قهر الهی برای سلطنت نخواهد داشت. این تلگراف نه تنها دربار و ساواک را به شدت به تکاپو انداخت، بلکه شجاعت ایمانی زنان خوزستان را به نمایش گذاشت.
حسین علم‌الهدی در چنین دامانی و با شیر چنین مادری پرورش یافت؛ مادری که از کودکی درس ایستادگی در برابر طاغوت را عملاً به فرزندانش آموخت.